Mijn Grootste Blunder

Mijn grootste blunder Alan Tseng tips voor de middelbare school

Het was een koude, donkere dag, midden in december. Vele kaarsen en kerstlichten schenen uit cafés door gordijnen, maar toch was de sfeer niet fantastisch zoals de sfeer tijdens de feestdagen fantastisch hoort te zijn. 

Het regende wild en de wind waaide woedend, alles was nat. Mijn schoenen, mijn sokken, ik was het zat. Een winterse dag wordt bijna nooit beter, als hij slecht is begonnen. Deze dag is slecht begonnen.

In de tram zittend, zwelgend in zelfmedelijden, toen zag ik haar. De tram stopte, de deuren gingen open, ze stapte binnen en ging naast me zitten.

Ik legde mijn tas op de grond, en een klein lachje verscheen op haar mond.

Ik reis vaak naar school reis op tram zestien, maar nog nooit, heb ik hier ooit zo een mooi meisje gezien. We begonnen te praten, over het weer en over school, over haar en over mij, wat voelde ik me blij!

Soepel was de conversatie, snel vloog de tijd, net als hoe een pinguïn van een ijsberg glijdt. Ik vond haar zeer zoet, hoe ze kijkt en hoe ze doet.

Beste lezers, ik droom heel veel, maar deze scène voelde werkelijk niet reëel, want als ik tegen leuke meisjes praat, voel meestal niks in mijn keel! (Deze keer wel…)

Het was een grappig gevoel, want het toont een heleboel: Dat je hersens werkelijk fantastisch zijn. Ze functioneren altijd, iedere seconde, behalve tijdens toetsen en tijdens het omgaan met leuke meisjes.

Ik hoorde toen opeens: Waldeck Pyrmontkade en ik wist: Dit gaat mis, dit wordt mijn figuurlijke begrafenis. Ik was vergeten uit te stappen, ik was te laat voor school, ik zocht snel in mijn zakken om mijn ov-chipkaart, dat deed ik snel, want als je te laat bent gaat de conciërge je pakken.

Ik zei: “Sorry ik moet gaan”, en sprong uit de deur. Ik keek ontsteld naar haar terug, terwijl ik me haastte, en liep tegen een muur.

Ik rende nog harder door de regen, en al had ik een 10 voor de piepjestest gingen mijn longen stuk, want rennen met rugzak gaat niet best…

Ik liep bij de trappen omlaag naar de kelder, ik rende snel naar binnen, ik moest nu snel een smoesje gaan verzinnen. Want ik was te laat, een kwartiertje maar, niet heel veel, van de les Latijn mis ik gelukkig maar een deel. 

En daar zat de conciërge op zijn normale plek, vrolijk zoals altijd, met achter hem een klok, daarop stond de tijd. Ik kreeg mijn telaatbriefje en liep naar Latijn, de docent deed heel aardig en dat was zeer fijn.

Helaas heeft dit verhaal geen goed einde, want ik maakte een grote fout, de klassieke blunder, ik was vergeten te vragen om haar nummer…

Lees ook:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *